บทเรียนแห่งความทรงจำ

ชีวิตแห่งความทรงจำ เป็นเรื่องราวที่ทุกคนได้ประสบพบเจอแล้วมีความรู้สึกว่าสิ่งนั้นมันเป็นบทเรียนที่ดีกับตัวเอง เช่นเดียวกัน คนเรามักเก็บสะสมความทรงจําดี ๆ เอาไว้มากกว่าความทรงจําแย่ๆ กระนั้นก็ใช่ว่ามันจะทําให้เรามีความสุขเสมอไป เพราะเมื่อหวนคิดถึงความทรงจําดี ๆ ที่มิอาจย้อนคืนกลับมาก็ทำให้เรารู้สึกเศร้าได้เหมือนกัน ความทรงจํามีคุณค่าเพราะอยู่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง หากทุกอย่างไม่เปลี่ยนแปลง หรือ ทุกความสัมพันธ์ยังอยู่คงเดิม ความทรงจําก็ไม่มีค่าอะไร ดังนั้นชีวิตของเราก็คือการเดินทางเพื่อสะสมความทรงจํา และในทุกๆวันในชีวิตของเรา มีเรื่องราวให้จดใส่หน้ากระดาษเปล่าของชีวิต เมื่อย้อนกลับมาดูสมุดบันทึกเล่มนี้ ความทรงจําบางอย่างซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ร่องรอยของมันก็ช่วยยืนยันกับเราว่า สิ่งสวยงามเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง เช่นเดียวกันในชีวิตของผม ผมมีความทรงจำอยู่สามอย่างที่คิดว่าเป็นเรื่องราวที่สำคัญ

ความทรงจำแรกคือ การได้ย่างก้าวออกมาดูโลกใบนี้และนั้นคือพระพรของพระที่มอบให้ผม

 ความทรงจำที่สองคือการไปรับราชการทหาร สิ่งนี้ก็เป็นความทรงจำที่ฝึกให้ผมมี
ความอดทน  เข้มแข็ง และมีวินัยในตนเอง ได้รู้จักคำว่าเหนื่อยที่สุด หิวที่สุดและง่วงที่สุด

 ความทรงจำที่สามคือ การย่างก้าวเข้ามาเพื่อเตรียมตัวเป็นผู้อภิบาล ทุกอย่างที่ผมได้สัมผัสนั้นคือความทรงจำที่จะทำให้ผม มีชีวิตแห่งการรักและรับใช้ต่อผู้อื่นเสมอ

 " ทุกก้าวที่เราผ่าน มีตํานานเกิดเสมอ เพียงจําว่าพบเจอ เคยมีเธอหรือมีใคร ก้าวย่างทีละก้าว บ้างปวดร้าว บ้างเหงื่อไหล บ้างบาดเจ็บ บ้างเจียนตาย เป็นเงื่อนไขการก้าวเดิน เรื่องราวสอนหลายสิ่ง เป็นความจริงที่เหาะเหิน ประสบการณ์ที่เราเดิน ใช่จะเพลินหรือหลงไป มีเรื่องราวต้องเล่าขาน เดินตามกาลเพื่อขานไข เขียนบันทึกแล้วก้าวไป ด้วยหัวใจที่ศรัทธา"